ZAŁOŻENIA PROGRAMU PODYPLOMOWEGO STUDIUM SURDOPEDAGOGIKI
ZAŁOŻENIA PROGRAMU PODYPLOMOWEGO STUDIUM SURDOPEDAGOGIKI "Komunikacja językowa z niesłyszącymi i słabo słyszącymi"
Umiejętność porozumiewania się językowego jest nieodzownym warunkiem prowadzenia wszelkich działań edukacyjnych i wspomagających rozwój człowieka.
W centrum zainteresowania terapeutów i nauczycieli pracujących z dziećmi i młodzieżą z uszkodzeniem słuchu powinna być osoba niepełnosprawna i rodzina, w której ona żyje.
Pozytywny stosunek dla osoby z uszkodzeniem słuchu wymaga akceptacji dla sposobu, w jaki ona odbiera informacje ze środowiska i w jaki komunikuje się z otoczeniem społecznym.
Poznanie sposobu komunikowania się dziecka i przystosowanie swoich zachowań do jego możliwości i ograniczeń jest warunkiem nawiązania z nim kontaktu i organizowania interakcji wspomagających jego rozwój.
Poznanie sposobu komunikowania się dziecka z uszkodzeniem słuchu wymaga wiedzy o sposobach komunikowania się używanych przez osoby niesłyszące.
Komunikowanie się z osobami niesłyszącymi i słabosłyszącymi wymaga szczególnej wrażliwości na znaki gestowe i mimiczne oraz na wszelkie inne formy przekazu niedźwiękowego i niejęzykowego.
Naturalny ("klasyczny") język migowy nie jest objawem patologii, ale przejawem kreatywności semiotycznej i aktywności poznawczej niesłyszących. Zasługuje on na wnikliwe poznanie i kultywowanie, a nie traktowanie protekcjonalne i naprawianie w imię poczucia wyższości języka dźwiękowego.
Uznając prawo niesłyszących do posiadania własnego sposobu komunikowania się z otoczeniem społecznym, a nawet do własnego języka, odmiennego od języków fonicznych, należy także respektować ich prawo do poznania języka ogólnonarodowego oraz języków innych narodów (języków obcych). Wbrew przekonaniom tradycyjnej surdopedagogiki pełne poznanie języka narodowego oraz uczenie się języków obcych przez osoby niesłyszące jest celem realnym, chociaż trudnym do osiągnięcia.
Poznanie języka polskiego oraz języków obcych, które są językami dźwiękowymi, wymaga wczesnego rozpoczęcia i dobrej organizacji opieki audiologicznej oraz logopedycznej, a przede wszystkim zaopatrzenia dzieci w protezy słuchowe, wychowania słuchowo-językowego, a w przypadkach uszkodzeń znacznych i głębokich - zastosowania metody fonogestów.
Nauczyciele i wychowawcy pracujący z dziećmi i młodzieżą niesłyszącą powinni mieć takie samo przygotowanie ogólne i zawodowe jak nauczyciele pracujący z osobami pełnozmysłowymi, a ponadto powinni posiadać umiejętność komunikowania się językowego z osobami niesłyszącymi i znać specyficzne trudności, na jakie napotykają osoby z ograniczeniem percepcji słuchowej.
